ÖYLE UZAKTAN OLMAZ Kİ!..

İstanbul'un en sevdiğim semti Beşiktaş. Beşiktaş çok farklı. Ne Kadıköy kadar gotik, ne Ortaköy kadar entelektüel, ne Nişantaşı kadar ciddi, ne Bebek kadar iddalı Beşiktaş. Kendini övmeye çekinen, mütavazi, asil ve içe kapanık bir semt bana göre.

Dün akşam film gecemiz vardı. Üç film satın alıp kuzenimin Beşiktaş'taki evine geldik. Biz gelince kuzenim "ayy benim işim çıktı" deyip gitti. Bizde çok umursamadık. Burcu, French ve ben film izlemek için şahane bir üçlüydük nasılsa. Burcu, French ve benim hiç bir kusur bulamadığımız dünyanın en asil kızı. Uyumlu, içten, en önemlisi olduğu gibi. İlk önce light bir seçimle girizgah yapmak için Sex and The City 2'yi izledik. Ben bu Carrie kadar dangalak, bunun kadar şımarık, bunun kadar sorun çıkarma ustası kadın görmedim. İkinci filmde kadının içine exorcist kaçmış. Hiç bir şeyden mutlu olmayan, aksi ve şikayetçi bir imajı var. Kadın hayatının aşkıyla evlenmiş. Ya "ben 2 gün kendi evimde kalıcam" der, ya aldığı hediyeyi beğenmez "mücevher alsan daha iyiydi" der. Tabi burada asıl dangalak Carrie mi, yoksa Carrie'nin dangalak olduğunu aynı filmi ikinci izleyişte fark eden ben miyim bilemedim.

Bana herkes sıcakkanlı der, öyle miyim tartışılır. Ama öyle olsam bile herkesle film izleyemem ben. Mesela ilk film bitince ben kızlara fesleğenli ton balıklı makarna hazırladım. Yanında da kola açtık, koca bir tabak makarna yedik. Ben yemeği yapınca french bulaşıkları makineye dizdi, Burcu da kahve hazırladı. Bazen başka arkadaşlarımız da geliyor film gecesine. Kız koltuğa oturdu mu kımıldamak yok. Yemeği önüne gelecek, tabağını başkası götürecek, çayı kahvesi servis edilecek. Sanki misafirliğe geldi, deliriyorum. Misafirlikte bile kontes gibi oturamam ben, rahatsız olurum, yardım teklif ederim. Yardım ettirmezlerse yanlarında bekler, onunla beraber koltuğa geçerim. Bazılarında mide kapasitesi yüksek, ama katılım yüzdesi düşük. Böyle tipler olunca iç sesimle "Bak yine kımıldamadı, bak çayı bitti hiç kalkmıyo" diye olayı kurup filmden kopuyorum. Ne takıntılı, ne piskopat, ne rahatsız bir insanım ben!

Yüzdeyüz T.B yapımı fesleğenli makarna festivali bitince (duy bunları Korhan gurur duy benle) Ye,Dua et ,Sev filmine geçiş yaptık. Çevremden herkesin beğendiği bu filmden hiç haz etmemiş olsam da, filmin "Ye" başlığının işlendiği Roma bölümlerine hayran kaldım. Filmi ortasında durdurup French'le aktardan aldığımız kil maskesini uyguladık. Bildiğimiz çamur gibi bişey. Maskeler yüzünde kurdukça beton gibi oluyor. Ben fazla gerginliğe gelemem, keyif insanıyım. Baktım rahatsızlık veriyor gidip yıkadım. Ama maskenin her damlasından faydalanmak isteyen French, uzunca bir süre daha maskeyi yüzünde bekletti. Ama adam gibi duramayıp habire güldüğü için maskesi, Türkiye Çöl Olmasın reklamlarındaki gibi çatladı. Yüzündeki betonlaşmış maskeden kucağına kocaman bir moloz parçası düşünce istemeye istemeye yüzünü yıkadı.

Üçüncü filmimiz en güzeliydi. Marilyn Monroe Love Nest 1951. Ama çenesi düşük kuzenim geldiği için muhabbete daldık, izleyemedik. Kuzenim ayak üstü showunu yaptı bizi güldürdü, herkese iş buyurdu bizi sinir etti, en sevdiğimiz abur cuburları almış bizi şişmanlattı. Ertesi gün evime dönerken Beliktaş'ın arnavut kaldırımlı yollarında topuklu çizmelerimin anası bellendi. Topukların ucunda küçük bir plastik var. Önemsiz gibi duruyor olabilir, ama aşındığı zaman her adımda ayakkabıdan metal sesi geliyor. French ile bir ayakkabı tamircisi bulup, topuklarının ucundaki ufak plastiğin değişimini büyük bir gösteriyi izler gibi takip ettik.

Sevdiğin semti öyle uzaktan sevmek olmaz. Gelip de halini görmek, görüp de hatırını sormak ve sokaklarında mutlaka topuklu ayakkabının ucundaki plastiği aşındırmak lazım...