O KADIN VE İZLERİ!...

Bazı kitapları bitirirken o tuhaf boğaz düğümlenmesini, o tarifsiz mideye yumruk yeme hissini yaşıyorum. Her kitapta değil ama, o yazarın okuduğum tüm kitaplarında. Bazen son sayfalara yaklaştıkça, bu histen korkarak yavaşlıyorum. Bazen de bitmesin diye yavaş yavaş okuyorum her satırı.

Kitapçılarda raflarda görüyorum, ama hiç birini almıyorum. Çünkü bir şekilde onlar bana ulaşacaktı biliyorum. Nitekim öyle de oldu. İlk okuduğum kitabı kuzenimin raflarındaydı, görüp ödünç istedim hemen. Okurken içinde kuzenimin lise notlarını buldum, birde arka kapaktaki oje lekesini. Kitabın üzerinde ellerine kırmızı oje sürmüş üstünde izler kalmıştı. Başkalarının izlerini taşıdığı kitapları okumayı çok sevdiğimi fark edince, bende aldığım her kitaba kendimden izler koyarak başkalarına ödünç vermeye başladım.

İkincisini bir yılbaşı gecesi sevgilim hediye etmişti. Şeftali renkli parlak kabı ve üzerindeki karta yazdığı iki satır not ile. Kışın işten gelince cam kenarındaki koltuğumda geç saatlere kadar okuduğum 8 günün sonunda, bugün aklımda en çok kalan o baskın boğaz düğümlenmesiydi. Sanırım romandan çok, romanın bende bıraktığı etkiden etkilenmiştim.

Sonuncusunu halam getirdi bana okumam için. 10 sene önce basılmış olmasına rağmen sayfaları o kadar eskiydi ki, yazılarını okurken başım ağrırdı. Saman kağıtlarının üstüne halamın guaş boya ve kremle karışık ellerinin kokusu sinmişti. Akşamları bir Türk kahvesi pişirip onu okumaya bayılırdım. Kahvemi içerken, kendimi kitaptaki konağın içinde sanar, kitabı kapatıp uyumam gerekince dış dünyamın gerçeği ile sarsılırdım.

Bir çok kez imza günü yaptın biliyorum, ama ben senin karşına çıkacak kadar bilgili değildim. Beni umursamazsan üzülürüm diye de gitmeye çekindim yanına. Ben Aylin gibi kafasına her koyduğunu yapamadım. Ama Füreyya gibi isteklerini ertelememeyi de öğrendim.

İşte bu yüzden artık ilk imza gününde yanındayım Ayşe Kulin!...