ÇEYREK TEOREMİ!...

Tek tük milli piyano bileti alırsam mutlaka çeyrek seçerim. Ona çıkma olasılığı her zaman daha yüksektir. Çeyrek altını severim, kötü gün dostudur. Çeyrek ekmek kokoreçi tercih etmem. Çünkü yemek yemeye bayılan biri olarak ve içinde ne olursa olsun asla çeyrek ekmeğe yapılmış bir sandviç beni kesmez. Çeyrek asırlık hayatım boyunca karşılaştığım çeşitli çeyrekler kendi içlerinde gruplaştı. Ama yaş başka. Ben artık 25 oldum!..

25 yaş çok ara bir dönem. Ne 20'lerde gibi gamsız olabiliyorum, ne de 30'larında gibi temkinli. 25 hep telaşlı, 20'den uzaklaştığı için biraz buruk, 30'a yaklaştığı için biraz tedirgin. Çok yakın iki arkadaşı birbirine küsünce arada kalan çaresiz biri gibi. Bir türlü kendi gibi olamıyor 25, bir türlü ne yapacağını bilmiyor. Çeyrek asıra tekamül eden yaş dilimi insanı gereksiz yere paniğe sürüklüyor. İnsan vücudunda bir yerlere saklanmış "emergency" düğmesi aratıyor 25. Coşkusu ve eğlencesi bir başka, ama hayatın öyle bir orta yerinde ki 25, kariyer koşturmalarından hafta içi rakı tokuşturmalarına izin vermiyor. Disiplinli ol diyor 25, onun bu inadı boğa burcuna sökmüyor tabi..

Bir kadında beni en düşündüren yaş 40'lı dönem. Hem dingin, hem de olgun 40. Tanıdığım bütün 40'lar hepimize taş çıkaracak kadar hırslı, herkesten çok hakimler hayatlarına. Civcivin kabuğunu kırma çabaları gibi sürekli kendini aşıyor 40'lar. Diğer yaşlara havasını atarken, içten içe de korktuğunu belli etmiyor 40, çünkü 40'lar cool, 40'lar asil. Öte yandan yaşlanma korkusu olan bütün kadınların kabusu 40'lar. Korkunun ecele faydası yok sözünü baz alan iç dünyam, 40'lardan korkmak yerine onlarla barışmaya karar verdi.

25'ler, 30'lar yada 40'lar. Yaşım kaç olursa olsun yanımda hep sevdiklerim olsun...