Mutluluktan Utanma Sendromu!..

Erkeklerin neden evlilikten uzak durduklarını şimdi çok iyi anlıyorum. Bu işler dışarıdan bakıldığı gibi peri masalı havasında işleyen durumlar değilmiş. Evlenmek dünyanın en angarya, en zor işi. Hele ki; nikah başvurusu için sizden istedikleri belgeleri toplamak, bir sürü yere onaylatmak, o işlemler, o bürokrasi bitmek bilmiyor.

Hadi o işlemleri bitirdiniz diyelim. Sıra geldi ev olayına. Biz baktığımız 7. evde karar vermiştik. "Şanslı 7" durumu. "Oh ne güzel en büyük kısmı bitirdik" diye sevindim, meğer her şey yeni başlıyormuş. Aslında bütün bu işler çok eğlenceli ve keyifli olabilir, ama sadece cumartesi ve pazar gününüz varsa ve en ince ayrıntısına kadar her şeyle sadece ikiniz ilgileniyorsanız, işte o zaman peri masalı korku filmine dönüşebiliyor.

Masko denilen bir yer var. Mobilyacılar çarşısı. Uçsuz bucaksız bir site. Oradaki bir milyon dükkana tek tek girip, 3 katını gezip çıkıyorsunuz çünkü hayallerinizin koltuğunun nerede karşınıza çıkacağı hiç belli olmuyor. Tıpkı hayallerinizin aşkı gibi. Masko'da arka arkaya geçen 3 cumartesiden sonra koltuğumu nihayet buldum, ama yorgun ve bitkin bedenim henüz tamir edilmedi :)

Gelinlik işim çok sürprizli gelişti. İlk gördüğüm gelinliğe ikimizde aşık olduk ama yinede Fatih'teki gelinlikçiler çarşısını yazın en sıcak gününde buharlaşarak gezdik. Rahat batması durumu bu olsa gerek. Güneşin en tepede olduğu saatlerde saatlerce gezindik ve hiç bir dükkanda sade, stil sahibi ve swarovski taş kuyusuna düşmüş gibi durmayan bir gelinlik göremedik. Sırtımdan süzülen terler arasında sevgilimin elini tuttum ve "Neden evren bize kıyak geçtiği halde ısrarla çile çekmeyi seçtik?" diye sordum. Ertesi gün kendimizi Oleg Cassini'nin huzur dolu kadife koltuklarına atıp o ilk gördüğümüz gelinliği satın aldık.

Yapılacaklar listemde bir milyon tane madde, her işime koşturan bir sevgilim ve tüm bunlar için sadece hafta sonlarım varken, bir şekilde bütün işlerin üstesinden gelmeyi başardık. Çünkü benim sevgilim günde 3 saat uyku ile işe gitmeyi göze alarak bütün işlere koşturdu. Benim organizatör kişiliğim, onun atom karınca ruhuyla birleşince aslında bizim bu işler için yaratılmış bir ikili olduğumuzu düşündük. Ben her pazartesi ona ve kendime "bu hafta yapılacaklar listesi" hazırladım, o da pazar gününe kadar kendine ait olan maddeleri halletti.

Şimdi herşey öylesine yolunda ki, fazla yolunda olduğu için kendimi kötü hissediyorum. Neden mi? Çünkü insanlar artık mutlu bir çift gördükleri zaman bunun çok sinir bir durum olduğunu düşünüyor. Düğün eventlerini saçma buluyor, yuva kurmayı itici görüyor! Her gün twitter'da mutlu ve aşık çiftlere uyuzluklarını ileten insanları okurken, mutluluğumu evrenin en büyük sırrı gibi içimde saklamak istiyorum. Aşk hayatlarına büyük darbeler yiyen arkadaşlarımla konuşurken, kendi mutluğumdan utanmaya başlıyorum. Mutluluk hayatın rutinine öyle tersmiş gibi yadsındı ki; sevindiğim zamanlarda bile gizli gizli korkmaya başlayan bünyemi sakinleştiremiyorum...