Kısa Film Festivalinde, Uzun Mesafe Görüş Talihsizliği

!F bağımsız filmler festivalinde gösterilen bir filmde bende kısacık yer aldım. Filmin adı Kamerayla İzdivaç. Geçen sene çalıştığım yerde ekip 2 ay boyunca günlük çalışmalarımızı çekip, sonra o görüntülerden kısa film yapacaklardı. Yönetmeni Doğa Kılcıoğlu, yapımcısı da kardeşi Can Kılcıoğlu. İki kardeş, "İkimizde yetenekliyiz, ikimizde güzeliz neden güçlerimizi birleştirmiyoruz kardeş" demişler ve ortak projeler yapmaya başlamışlar. O iki ay boyunca biz nereye gitsek, onlar da geldi. O kadar içten ve eğlenceli bir ekipti ki, çekim bahanesiyle hayatımıza sızması bizim de işimize geliyodu.

İşte o ekip filmlerini tamamladı ve bende dün sabah koştur koştur kendimi Fitaş'a attım. Filmde hiç suya sabuna dokunmadan çok derin bir eleştiri var aslında. Kamera arkasında ekibin çalışmasını aktarmış ve bütünü oluşturan parçaların tek tek göstermiş izleyiciye. Aralarda da olumsuzluklara yer vermiş bol bol, ama "biz demiyoruz onlar diyor" şeklinde yansıttıkları için daha üstte kalmış eleştiriler. Filmin sonunda da öldürücü darbesini vurmuş. Vurmuş ama o kadar ince ve keskin bir şekilde ayırmış ki, hiç bir şeyi eleştirirken aşağılamamış, bayağı bulmamış yada yerden yere vurmamış.

Bende büyük bir heyecanla kendimin görüneceği 30 saniyelik kısmı merakla bekler şekilde koltuğuma oturmuşken, sol gözüme iğneler batmaya başladı. Önce görmezden geldim, ilgilenmezsem geçer dedim. Sonra iğne batmaları artınca, sol gözümden yaşlar musluk gibi akınca panikledim ama paniklediğimi gözüme belli etmemeya çalıştım, vaz geçer düzelir dedim. Baktım gözüm hiç oralı değil. Normalde lens solusyonumu yanımdan hiç ayırmam, ve hiç bir zaman da lazım olmaz. Şansıma o gün küçük çanta aldım diye solusyonumu almadım, ve lazım olacağı tuttu. Bir yandan filme konsantre olmak istiyorum ama gözüm izin vermiyo. İğne batışı o kadar artı ki, ya sol gözümü çıkarıp fırlatıcaktım, yada sol gözümdeki lensi. Bende her akıllı kadın gibi ikinci seçeneği uyguladım ve hiç düşünmeden usta bir hamleyle gözümdeki lensi çıkarıp fırlattım. İğne batmalar bitti. Ama ileri derecede miyop olan benim dünyam şaştı. Bir gözüm şahane, bir gözüm bir hayli bulanık görürken film izlemek çok tuhaf oldu.

Asıl tuhaflığı Fitaş'tan çıkınca yaşadım. Miyop olanlar bilir, bir gözün net bir gözün flu olduğu zaman yerleri çukur görürsünüz. Bende salondan bir havayla çıktım dışarı, sonrada pıss diye sönüp duvarın yanından yürümeye başladım. Etraftan bana bakan varmı bilmiyorum, çünkü baksam da göremezdim. Nasıl salakça yürüyorum anlatamam. Çünkü yerleri çukur gibi gördüğüm için ister istemez yürüyüşüm sarhoş şeklini aldı. Tek gözle evimi bulmak daha önce hiç yaşamadığım bir tecrübeydi, neyseki ayaklarım yolları ezberlemişti.