ZEKİ, TEMİZ VE AHLAKLI!..

Geçtiğimiz hafta özenle yaptığım tüm planları çöpe atarak yazlık sezonunun açılış kurdelesini kesmek üzere yazlığıma gittim. Tabi açılış derken gözünüzün önüne şampanyalar, havada uçuşan konfetiler balonlar, güzel kızların servis yaptığı somonlu kanepeler, erkeklerin kuyruklu smokin kadınlarında ince topuklu ayakkabıları ve minik el çantaları ile katıldığı bir davet aklınıza aklınıza gelmesin. Aslında bu açılış sadece benim anahtarla kapıyı açmamdan ibaret olsa da, bende iç dünyamda aynı betimlediğim gibi yaşadım. Yazın sıcak günlerinde salıncağında kitap okuduğum, salonundaki orta sehpayı çekip pilates yaptığım, balkonunda krep partisi verdiğim, yatağımın üzerinde oje sürüp örtüye asla bulaştırmadığım, bahçeye yağmur gibi düşen gül yapraklarını toplamaya kıyamayıp "bırakalım dağınık kalsın" dediğim o güzelim ev toz yumağı şeklinde karşıma çıktı.

Cumartesi ve pazar günü dörder buçuk saatlik bir çalışma ile evimizi yaza hazır hale getirmeyi başardım. Ve kendimi hemen İstanbul'daki eve attım. Evet bu her sene yaptığımız saçma bir gelenek. Bir kaç hafta öncesinden gidip ev şıkır şıkır temizlenir, sonrada orda oturmadan kışlık eve geri dönülür. Amaç kabasını almak olsa da, kulağında kulaklıkla temizlik yapan biri için, o iş içsel bir arınmaya dönüşür. Banyo fayansları cifle ovuldukça sanki vucudundaki ölü deri de, gider borusundan kanalizasyona karışır. Camlar silindiği zaman evin uzaydan görünüşü bile değişir. Elektrik süpürgesi koca kış boyunca ayak basılmayan evi süpürürken insanın içindeki bütün stresi de toz torbasına çeker.

Finalde iş bittiği zaman kulaklığı çıkarıp size yadigar bel ağrısı ile balkondaki salıncağa kurulduğunuzda, hayat temizlikten önceki aynı durumuyla devam etmektedir. Ne stresten arınmışsınızdır, nede ölü derilerden, ne de evinizin uzaydan görünüşü değişmiştir. Değişen sadece evin hijyen yüzdesidir.